Karaköyden şöyle bir denize baktım dün…Biraz baktım denizi dinledim martıları falan diye başlamak isterdim söze ama ne mümkün..

İstanbuldaysan ne mümkün sadece yanına bir kitap alıp biraz dinlenmek.Huzuru ararken bile koşuyor insanlar dört bir yana, balıkları bile acele acele tutuyorlar.Yetişmek zorundalar o feribotlarla karşıdaki hayatlarına.Adım sesleri kovalıyor birbirini.

Bağırsam dedim bir an.Durun biraz susun diye!

Yağmur başladı , inceden falan da değil bildiğin döktü içini gökyüzü..Yürüdüm sırılsıklam..İşyerinden o düzenden çıkmış her şeyi ıslattım..önce fönü bıraktım mazgallara sonra aktı gitti makyajım ben yürüdüm.Bir ara dedim çıkar ayakkabıları öyle yürü baktım beyoğlu sıkıntılı biraz bu kadar delilik için.Vazgectim…

Deli olmak için bile koşul arar olmuşum biraz üzüldüm.Önceden umursamazdım  bağırdıklarıma da üzüldüm.Çekip gitseler rahat edeceğim , biraz ben bulacağım dedim.Bir kadeh rakı koyarım üstüne her şeyin sonra..Sonra , sonrası yok dursun işte sessiz olsun her şey.

Of ne çok konuşuyorlar hakkaten..

Bak yine sesler her yerde yerli yersiz gereksiz…

Keşke yerdeki insanları sakız sansa ; sakızlarıda yiyecek ve yeseler tüm fazladan konuşanları martılar.

Simit sansın mesela.Evet evet simit..

Zaten simit gibi baksana bi sürü insan..İstanbul simiti !